Coa man esquerda (*en construcción)
- bajoinfinitasestrellas

- hace 3 horas
- 2 Min. de lectura

.
(Gal.) O estilo inconfundible deste autor conforma a man do protagonista quen, sen maiúsculas nin signos, conta de primeira man toda unha vida de segredos estando nunha residencia no final da súa vida.
.
"En Lisboa, fronte á foz do Texo, un escritor retirado recibe un sobre que contén unha nota e un cartafol cheo de follas atropeladamente manuscritas. Nelas, un vello moribundo que moraba nunha residencia de anciáns asolada pola pandemia conta os desacougantes sucesos que viviu sendo neno na súa casa afastada da aldea e que o marcaron para sempre. Esa especie de confesión ou legado do vello servirá para, ademais de liberarse dun pesado lastre, descubrir un segredo que o escritor non sabía de si mesmo.
Empregando un estilo moi libre e sedutor, volve Xabier Quiroga cunha alfaia literaria baseada nun feito real. Faino cun ritmo que deixa pouco espazo para tomar alento e da man dun narrador sometido aos ditados da memoria. O lector verase introducido de forma inevitable na atmosfera abafante dun lugar inhóspito e a mercé das mesmas relacións que envolven o personaxe do neno. Unha historia dura e tenra á vez, e finalmente estarrecedora, que nos achega á eterna vileza do ser humano."
.
Fíxome sentir dor, repulsa, compaixón, arrepío...
Hai vidas de ir decían negrura la alma.

.
(Esp.) El estilo inconfundible de este autor da forma a la mano del protagonista quien, sin mayúsculas ni signos, cuenta de primera mano toda una vida de secretos estando interno en una residencia ya al final de su vida.
.
"En Lisboa, frente a la hoz del Texo, un escritor retirado recibe un sobre que contiene una nota y un archivador lleno de hojas atropelladamente manuscritas. En ellas, un viejo moribundo que vivía en una residencia de ancianos asolada por la pandemia cuenta los inquietantes sucesos que vivió siendo niño en su casa apartada de la aldea y que lo marcaron para siempre. Esa especie de confesión o legado del anciano servirá para, además de liberarse de un pesado lastre, descubrir un secreto que el escritor no sabía de sí mismo.
Utilizando un estilo muy libre y seductor, vuelve Xabier Quiroga con una obra literaria basada en un hecho real. Lo hace con un ritmo que deja poco espacio para tomar aliento y de la mano de un narrador sometido a los dictados de la memoria. El lector se verá introducido de forma inevitable en la atmósfera opresora de un lugar inhóspito y a mercé de las mismas relaciones que envuelven al personaje del niño. Una historia dura y tierna a la vez, y finalmente estremecedora, que nos acerca a la eterna vileza del ser humano."
.
Me hizo sentir dolor, repulsión, compasión, horror...
Hay vidas que dejan oscuridad en el alma.



Comentarios